بررسی میزان و علل خشونت خانگی در ایران

یکی از آسیب‌های اجتماعی که جامعه امروز دست به گریبان آن شده است خشونت و به خصوص خشونت خانگی است که خود را به اشکال مختلف در نهاد خانواده نشان می‌دهد و خانه را که می‌بایست مکانی گرم و امن وپناهگاهی برای افراد باشد به محیط تشنج زا بدل کرده است.

خشونتی که فرهنگ مردسالاری به آن دامن می‌زند و زنان و فرزندان را قربانی خود کرده است و حقوق آن‌ها زیر بار این تجاوز خانگی رنگ باخته است.

زنان، هشتم مارس و طرح مطالبات آنان این روزها بخش عمده ای از مقالات، اخبار و حتی وبلاگ نوشت های بسیاری را به خود اختصاص داده است. ضرورت پرداختن به مسائل زنان در فراز و فرود شعار دموکراسی و برابری خواهی از آن جهت مورد توجه است که جمعیت قابل توجهی از کسر کل جمعیت دنیا شامل تعداد زنان است. این رقم تاثیر بسزایی بر روند اقتصادی، اجتماعی و حتی سیاسی روزمره جهان داشته است و کتمان آن با توجه به رویدادها و اخبار روز دنیا نه تنها ناممکن است که نگاه جنسیتی و تبعیض آمیز به این قشر و صدمات حاصله از آن مستقیما بر تمامی این روندها به طور اثر خواهد داشت. باور این مهم روشنفکران را براین داشته است تا در حفظ تعادل و توازن از طرح برابری جنسیتی به عنوان یکی از شاخه های مهم آزادی و دموکراسی بیشتر از پیش یاد کنند. اما از طرح تا عمل و میان شعار تا انجام فاصله از کره ای ست به کره دیگر.

روز هشت مارس روز مبازره زنان علیه تبیعض و نا‌برابری است. روز همبستگی با زنانی است که در همه جای دنیا بپا خاسته‌اند. انقلابات عربی در تونس، مصر، لیبی، یمن، خاور میانه وایران.... نشان می‌دهد که امروزه دیگر نمی‌توان نقش زنان را درخانواده و جامعه نادیده گرفت. واقعیت دیگر، اما اینکه امروزه خواست زنان برای بدست آوردن حقوق برابر در یک جامعه پدر سالار با جهانی شدن سرمایه، با بحران اقتصادی جهانی، رشد بنیاد گرایی مذهبی در تصادم قرار گرفته و جنبش زنان وحقوق زنان را حتی در کشورهای غربی که پیشرفت‌هایی داشته‌اند را به شدت تهدید می‌کند. در این موقعیت جهانی، روز هشت مارس به عنوان سمبل مبارزه زنان بیش از هر وقت موضوعیت پیدا می‌کند.

با نگاهی به جنبش زنان کُرد در ایران

امروزه در مورد جنبش‌های اجتماعی تعاریف نوینی مطرح است، در تعاریف کلاسیک معمولا جنبش به شکل هرمی بوده و نیازمند رهبری وسازماندهی و هدف مشخص واستراتژی معین است. بر مبنای چنین تعریفی جنبشی را برای زنان کرد نمی‌توان شناسایی کرد.

در عین حال نیز نمی‌توان از حضور زنان و تلاش و فعالیتهای آن‌ها چشم پوشید.از این رو می‌توان گفت: جنبش زنان ماهیت خود را در تعاریف نوین از جنبش‌ها باز می‌یابد.

بریدن آلت تناسلی زنان یک بیماری همه‌گیر جهانی است که در سکوت پیشروی می‌کند و همه ملیت‌ها کم و بیش به آن مبتلا هستند. این عمل که بیشتر با اصطلاح ختنه کردن زنان شناخته شده است، عملی فرهنگی است که دربرگیرنده تمام روش‌هایی است که به برداشتن کامل یا قسمتی از آلت تناسلی زنان منجر می‌شود. در اکثر موارد این عمل بدون داروی بیهوشی صورت می‌گیرد و طبق برآورد سازمان بهداشت جهانی ۱۴۰ میلیون زن در سراسر دنیا هستند که درد و وحشت ناشی از آن را تجربه کرده‌اند. این فاجعهء پنهان نه تنها زن را به طور کامل از لذت جنسی محروم می‌کند بلکه تمام مفاهیم زن ستیزی، مردسالاری، کودک آزاری و به منجلاب کشاندن زن را از جایگاه انسانی دربرمی گیرد.